Ώρα για ιστορία (για να μην κράξω). Το 2024 έπρεπε να συμμετάσχω σε μια ομάδα επιδείξεων όπου εγώ και άλλα τέσσερα ακροβατικά Grob, έπρεπε να απογειωθούμε πριν την έναρξη της τελετής αποφοίτησης του Khalifa Bin Zayed Air College (κάτι παρεμφερές με την Σχολή Ικαρων εδώ), να μείνουμε μιάμιση ώρα στον αέρα σε κλειστό σχηματισμό ενώ από πίσω ακολουθούσαν άλλη μια πεντάδα Pilatus PC7 και άλλη μια πεντάδα Pilatus PC21 καθώς και ένα Pilatus PC7 για solo display (αυτός είχε την πιο δύσκολη δουλειά). Είμασταν λοιπόν πέντε από τον κάθε τύπο, δηλαδή τέσσερις από κάθε τύπο που θα κάναμε την διέλευση συν ένας εφεδρικός από κάθε τύπο σε περίπτωση που υπάρξει κάποιο emergency να αντικαταστήσει το αεροπλάνο με την βλάβη. Αυτοί που το έχουν κάνει ξέρουν, αυτοί που δεν το έχουν κάνει ας προσπαθήσουν να καταλάβουν. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να είσαι επι μιάμιση ώρα στο φτερό του άλλου, ενάμιση δύο μέτρα μακριά. Το παραμικρό λάθος οποιουδήποτε από τους πέντε μπορεί σε δευτερόλεπτα να οδηγήσει σε ατύχημα. Κατά την διάρκεια των δοκιμαστικών πτήσεων πριν την αποφοίτηση (έγιναν περίπου 20 δοκιμαστικές), συνέβη δύο φορές να πρέπει να πάρω το χειριστήριο γιατί ο διπλανός μου που πέταγε, από κούραση άρχισε να πηγαίνει πολύ κοντά στον νούμερο ένα και ουσιαστικά παραλίγο να τρακάρουμε. Δύο φορές… Ένας εξαιρετικός συνάδελφος με μεγάλη εμπειρία στον σχηματισμό (πολύ μεγαλύτερη από την δική μου), που απλά κουράστηκε και για αυτό άλλωστε είμασταν δύο σε κάθε αεροπλάνο. Μετά από την μιάμιση ώρα λοιπόν ο Νίκος που ήταν στο έδαφος, μας έδινε οδηγία τι ώρα ακριβώς έπρεπε να περάσουμε ώστε να είμαστε πάνω από την παρέλαση σε κλειστή στροφή, με όλους τους υπόλοιπους να ακολουθούν ώστε να περάσουν ακριβώς μετά από εμάς. Η ακρίβεια που έπρεπε να τηρηθεί ήταν στο δευτερόλεπτο. Δηλαδή μας έλεγαν «πρέπει να είστε εδώ 11:40:51 δευτερόλεπτα. Αν δεν το καταφέρναμε θα πέρναγε η παρέλαση και εμείς θα είμασταν η καθυστερημένοι ή νωρίτερα και αυτό θα φαινόταν παρά πολύ άσχημο για τους θεατές. Μετά από εμάς ακολουθούσε ένα break από 5 PC7 και αμέσως μετα ξεκίναγε το solo display με PC7 όπου ο συνάδελφος μας (πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής ακροβατικών) έκανε display που πέρναγε ανάποδα στα 50 πόδια απο έδαφος και πολλά άλλα που ακόμα και εμείς που πετάγαμε αυτά τα αεροπλάνα κάθε μέρα, είχαμε εντυπωσιαστεί και τον χαζεύαμε με θαυμασμό. Αφού όλα αυτά τέλειωναν, έπρεπε να προσγειωθούμε με συμφωνημένη σειρά και να γυρίσουμε πίσω. Περιθώριο λάθους μηδέν, κούραση στο έπακρο με πτήσεις κάθε μέρα και φυσικά το λογικό στρες. Προφανώς από κάτω οι οικογένειες μας να βλέπουν. Τώρα σκεφτείτε, ότι αυτό που έκαναν χθες οι πιλότοι με το Phantom ήταν 100 φορές πιο δύσκολο από αυτό που περιγράφω. Ταχύτητα 1000 χλμ/ωρα , χαμηλά πάνω από το έδαφος, περιθώριο λάθους κάτω από το μηδέν. Άριστα εκπαιδευμένοι, έμπειροι, διαβασμένοι και σίγουρα όχι μαλακες. Και έπεσαν. Γιατί όταν κάνουν/κάνουμε αυτή τη δουλειά, αυτή είναι μια πιθανότητα την οποία έχουμε όλοι αποδεχθεί πριν ξεκινήσουμε. Διαφορετικά δεν θα μπαίναμε ποτέ σε τέτοιο αεροπλάνο με τέτοια αποστολή. Και αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν για να προσφέρουν στις οικογένειες τους μια καλύτερη ζωή, να μεγαλώσουν όπως όλοι τα παιδιά τους, να κάνουν το όνειρο τους και αυτό που αγαπούσαν. Και ενώ η κάπνα ακόμα μυρίζει στο σημείο συντριβής, έχουν βγει όλοι οι κομπλεξικοί και λένε «γιατί να κάνουμε Airshow, γιατί ήταν ιδιωτική εταιρεία ο διοργανωτής, γιατί κάποιος βγάζει λεφτά από αυτό, γιατί γιατί». Ο κάθε άναρχοαπλυτος άχρηστος που δεν ξέρει καν ορθογραφία, έχει άποψη και ένα κινητό και γράφει για να κάνει αντιπολίτευση, να δημιουργήσει εντυπώσεις, και να βγάλει τη ζήλια του, γιατί αυτός είναι άχρηστος και δεν θα μπορέσει ουτε από ικανότητα, ούτε από αντίληψη να πιάσει το 1% από αυτά που σκέφτονται όλοι αυτοί που κάθε μέρα δίνουν 110% του εαυτού τους σε ένα περιβάλλον όπου τα λάθη απαγορεύονται. Ακόμα και να καταργηθεί ο θεσμός λένε, που μορφώνει (ναι μορφώνει) τον κόσμο και του δείχνει έστω μια φορά το χρόνο ότι υπάρχουν και άλλες δουλειές εκτός από την καφετέρια και το delivery. Το show που εκατοντάδες παιδάκια θα δουν αεροπλάνο και θα ονειρευτούν μια μέρα να κάνουν κάτι άλλο από το μέσο όρο. Αλλά στην Ελλάδα αν είσαι διαφορετικός, αν έχεις χρήματα, αν πετάς με ελικόπτερα είσαι βλάκας. Αυτά που όλος ο κόσμος θαυμάζει, εμείς τα χλευάζουμε και ονειρευόμαστε ένα κράτος που θα κρατάμε απλωμένο το χέρι και θα πέφτει δωρεάν χρήμα, χωρίς σκέψη, χωρίς εργασία, χωρίς ζόρι και κόπο. Ρε δεν γ@@στε λέω εγώ. Αλήτες. Ξέρετε τι σκεφτόμαστε όταν είμαστε ανάποδα και ο άλλος ένα μέτρο μακριά; Οχι εσάς πάντως. Δεν υπάρχετε καν. Αυτοί έφυγαν περήφανοι κάνοντας αυτό που αγαπούν, κάτι που μερικοί από εσάς, δεν θα μάθετε ποτέ πως είναι. Οι οικογένειες και τα παιδιά τους θέλουν στήριξη. Μόνο και από αυτά που γράφετε, φαίνεται η έλλειψη παιδείας, ενσυναίσθησης και το κόμπλεξ σας που νομίζετε ότι τεχνηέντως καταφέρατε να το παρουσιάσετε σαν ενδιαφέρον. Αλλα δεν σας πιστεύει κανείς εκτός από το συνάφι σας.
Via Konstantinos Sofianos , εννοείται προσυπογράφω κάθε λέξη, ιδιαίτερα δε το τελείωμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου