Πέτρινα καλντερίμια, σπιτάκια με ξύλινα μπαλκόνια και γεράνια που ακόμα αντιστέκονταν στο φθινόπωρο, γεμάτα χρώμα και ζωντάνια.
Περπάτησα αργά, με την ομπρέλα στο χέρι, αφήνοντας τη βροχή να χτυπά ρυθμικά το πανί της. Ο ήχος της έμοιαζε με μελωδία, μια φυσική μουσική που συνόδευε τα βήματά μου. Από τα μικρά παράθυρα έβγαινε ζεστό φως, κι η μυρωδιά από καμένο ξύλο στις καμινάδες θύμιζε πως οι άνθρωποι εδώ ήξεραν να δίνουν στη ζωή μια απλότητα που δεν χάνει ποτέ την αξία της.Στάθηκα μπροστά σε μια μικρή πλατεία. Το νερό έτρεχε στις πέτρες κι έφτιαχνε μικρά ρυάκια. Ένα καμπαναριό, λιτό, υψωνόταν απέναντί μου, και το χτύπημα της καμπάνας αντήχησε μέσα στην ομίχλη. Ήταν σαν να έσβησε κάθε έγνοια, σαν να μου θύμισε πως ο χρόνος κυλά με τον δικό του ρυθμό — αργό, σταθερό, γεμάτο υπομονή.
Καθώς περπατούσα, σκεφτόμουν πως αυτή η βροχή δεν ήταν βάρος. Ήταν ευλογία. Πλενόταν ο αέρας, αναζωογονούνταν η γη, κι εγώ μαζί τους. Η νοσταλγία και η θλίψη που μερικές φορές βαραίνουν την καρδιά έμοιαζαν να διαλύονται μέσα σε αυτή τη διαυγή, καθαρή ατμόσφαιρα.
Το βράδυ θα το περάσω σ’ ένα μικρό ξενώνα, δίπλα στο τζάκι, με ένα φλιτζάνι ζεστή σοκολάτα και τις σκέψεις μου. Και ξέρω πως θα κλείσω τα μάτια με μια γλυκιά αίσθηση: πως ακόμα κι αν ο χειμώνας έρχεται με τα δικά του βάρη, πάντα θα υπάρχουν στιγμές σαν κι αυτή — στιγμές που η ψυχή βρίσκει ξανά την ειρήνη της, περπατώντας απλά στη βροχή ενός ορεινού χωριού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου