Το Ύστατο «Χριστός Ανέστη»

 

Το φως που άναψε τη νύχτα της Αγάπης,
σήμερα γέρνει μα δεν σβήνει.

Σαράντα μέρες περπατήσαμε μαζί Του,
στον δρόμο της χαράς,
εκεί που ο θάνατος νικήθηκε για πάντα.

​Σήμερα οι καμπάνες ηχούν με μια γλυκιά χαρμολύπη.
Είναι η Απόδοση, το ύστατο χαίρε
μιας Άνοιξης που ντύθηκε τα λευκά της Αναστάσεως.

Ψάλλουμε ξανά το «Χριστός Ανέστη»,
όχι σαν αποχαιρετισμό,
μα σαν υπόσχεση.

​Τα πασχαλινά κεριά λιώνουν αφήνοντας το μύρο τους,
οι πόρτες του Ιερού ετοιμάζονται να κλείσουν,
όμως η Ανάσταση δεν φυλακίζεται σε μέρες και ημερολόγια.
Παίρνει τον θρόνο της μες στην καρδιά.

​Ας κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή,
τώρα που το φως της Λαμπρής
γίνεται το καθημερινό μας μονοπάτι.

Χριστός Ανέστη, ψυχή μου,
και εις έτη πολλά, λουσμένα στο φως!