Χριστίνα Χάνου Η Βορδονιάτισα υπερμαραθωνοδρόμος που τα "έβαλε" με τα 245km του Σπάρταθλου και τα κατάφερε

 

Σπάρταθλο - Ένας αγώνας δύσκολος, κουραστικός, απαιτητικός, λόγο της απόστασης, των καιρικών συνθηκών, της υψομετρικής διαφοράς που αυτομάτως τον κατατάσσουν στους κορυφαίους αγώνες του πλανήτη. 

Ένας αγώνας που για να σταθείς και μόνο στην αφετηρία του χρειάζεσαι ψυχή και πίστη.

Και η Χριστίνα, στην πρώτη της συμμετοχή δεν ήταν μόνο στην αφετηρία αλλά και στον τερματισμό, εκεί μπροστά από το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα!!!

Μπράβο Χριστίνα!!! 

Σε ευχαριστούμε που για ακόμα μια φορά νιώσαμε υπερήφανοι για σένα!!!

Εμείς δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο για τη Χριστίνα. Τα είπε όλα ο προπονητής της  Dimitris Theodorakakos

"Χριστίνα Χάνου :

Η Χριστίνα έχει μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Είναι μητέρα τριών παιδιών στην εφηβεία, κρατάει το σπίτι και την οικογένειά της και ζει στη Σύρο. Όσοι γνωρίζετε τις απαιτήσεις της προετοιμασίας για το Σπάρταθλο μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε πόσο δύσκολος συνδυασμός είναι όλα αυτά.

Η κύρια προετοιμασία για έναν αγώνα στα τέλη Σεπτεμβρίου περνάει υποχρεωτικά μέσα από το καλοκαίρι. Η Σύρος τον Ιούλιο και τον Αύγουστο αποτελεί υπέροχο τόπο για διακοπές και πολύ δύσκολο τόπο για τις πολύωρες προπονήσεις στον δρόμο, που απαιτεί ένας τέτοιος αγώνας.

Η Χριστίνα κουβαλούσε παράλληλα και ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας από την προηγούμενη χρονιά, το οποίο της είχε στερήσει τη συμμετοχή στο περσινό Σπάρταθλο και συνέχισε σε έναν βαθμό να την επηρεάζει και φέτος (ίσως ακόμα και υποσυνείδητα).

Τρεις περίπου εβδομάδες πριν από τον αγώνα με πήρε τηλέφωνο. «Δημήτρη, δεν ξέρω αν θα τρέξω. Η προετοιμασία δεν έχει πάει όπως θα ήθελα και αντιμετωπίζω αυτά τα θέματα…»

Η δική μου απάντηση ήταν πολύ απλή:

«Χριστίνα, πάμε μέχρι τη Δευτέρα (ήταν Τρίτη ή Τετάρτη αν θυμάμαι καλά) και βλέπουμε. Μέχρι τότε ξεκουράζεσαι εντελώς από το τρέξιμο.»

Επαναλαμβάνω - αυτό συνέβαινε τρεις μόλις εβδομάδες πριν από το Σπάρταθλο.

Το σημαντικότερο εκείνη τη στιγμή ήταν να φύγει ένα μεγάλο βάρος από τους ώμους της.

Η ίδια είχε τις δικές της προσδοκίες. Η οικογένεια και οι άνθρωποι γύρω της περίμεναν με αγάπη να τη δουν να αγωνίζεται. Η προετοιμασία τόσων μηνών είχε δημιουργήσει και αυτή τη φυσιολογική αίσθηση ότι «τώρα πρέπει να γίνει».

Όλα αυτά δημιουργούν πίεση, ακόμη και όταν προέρχονται από ανθρώπους που μας αγαπούν.

Έτσι αρχίσαμε να πηγαίνουμε πραγματικά μέρα με τη μέρα.

Η κάθε ημέρα είχε μόνο μία ερώτηση: πώς είσαι σήμερα;

Με αυτόν τον τρόπο έφυγε σταδιακά η αίσθηση της υποχρέωσης και άρχισε να επιστρέφει η επιθυμία.

Η Χριστίνα τελικά βρήκε αυτό που χρειαζόταν και στάθηκε στην εκκίνηση.

Στον αγώνα ήταν μαζί της ο άντρας της, ο Γιάννης, παιδικός και πολύ αγαπημένος μου φίλος. Μαζί τους αυτή τη φορά ήταν και οι δύο κόρες τους. Ο Γιάννης παλιός (πρωτ)αθλητής στην άρση βαρών, την βοηθάει πάρα πολύ στην διαχείρηση όλων αυτών και οι δυό τους έχουν μια αξιοζήλευτη σχέση.

Η παρουσία των κοριτσιών τους, έκανε όλη την εμπειρία ακόμη πιο ιδιαίτερη.

Σήμερα μπορεί να αντιλαμβάνονται ένα μέρος μόνο από αυτό που είδαν. Τα επόμενα χρόνια είμαι βέβαιος ότι θα καταλαβαίνουν όλο και περισσότερο τι σήμαινε να βλέπουν τη μητέρα τους να παλεύει τόσες ώρες, να περνάει τις δυσκολίες της και να συνεχίζει.

Η Χριστίνα έφτασε τελικά στη Σπάρτη σε πολύ καλή κατάσταση, πάντα για τα δεδομένα ενός αγώνα όπως το Σπάρταθλο.

Ο τερματισμός της είχε πολύ συναίσθημα και (για μένα τουλάχιστον) η αξία του ξεπερνούσε κατά πολύ οποιονδήποτε αριθμό στο χρονόμετρο."